Onbekend landschap
Onrust in mijn lichaam
Ik kan niet meer ontspannen en heb vage lichamelijke klachten.
Ik krijg ademhalingsoefeningen mee naar huis.
Wanneer ik de ademhalingsoefeningen doe, kom ik op een punt van stilte.
Die stilte voelt vreemd.
Ik ken deze plek niet.
Het is geen rustpunt, maar een onbekend landschap.
En dan, ineens, val ik.
In een donker gat.
Zonder einde.
Alleen maar vallen.
Mijn armen en benen zwaaien alle kanten op.
Ik gil.
Ik heb geen houvast, geen controle.
Dan schrik ik wakker.
Weer in controle.
Weer in de waakstand.
Ik ben zo vervreemd geraakt van stilte, dat ik ervan in paniek raak.
Tranen stromen over mijn wangen.
Een gemis aan houvast.
Een gevoel van leegte.
Angst.
Ik wil niet dat mijn kinderen dit voelen.
Ik wil niet dat zij last hebben van mijn angst of verdriet.
Nog meer tranen vloeien.